darbe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
darbe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

3 Ağustos 2016 Çarşamba

AKILLI VE İLKEL



02.08.2016 Milliyet - Ankara Gazetesi


Vasat değiller, zekiden öte akıllılar. Ülkenin en akıllı çocuklarına, dünyanın en ilkel işlerinden birini yaptırdılar; bir askeri darbe ile kendi halkını kıydırmaya kalktılar. 18 gün geçti, akılla açıklayamıyoruz hala olan biteni. Büyü mü yaptınız, Melih Gökçek’in dediği gibi cinler mi karıştı işe, hipnotize mi ettiniz, ne yaptınız bu Türkiye’nin en parlak akıllarına da inançla böyle bir ilkelliğe imza attılar? Her şey ortada olduğu halde niye bizim vasat aklımıza sığmıyor acaba bu ilkel girişim?

“2000’de iktidarız”
1980’lerin başında, 2000 yılında iktidar olacaklarından bahsettikleri geliyordu kulaklarımıza. Lise çağındaki biri için ne kadar fantastik bir tarihleme; 100 yılla 20 yılın farkı yoktur o çağdaki bir genç için, her ikisi de çok uzaktır. Ama yine o çağdaki birileri telaffuz ediyordu bu sözleri, demek akıllı çocuklar, ileriyi görebiliyorlardı.

Plandan 16 yıl kayma olmuştu, 15-16 Temmuz 2016’da attılar iktidara meyleden adımlarını. Ancak akıllı çocukların da aklının yetmeyeceği bir şey oldu, çılgınlığın dibi adamlar atladı tankların, bombaların ve mermilerinin önüne. Nasıldı yani?
- 45 yıl en akıllı ve başarılı öğrencilerin aklını çel
- Yıllarca zekadan öte akılları sayesinde kendini saklamayı başarsınlar
- Devletin en önemli kurumlarında hayati köşe başları tutulsun
- Onbinlercesi biriksin, güç olsun ülkenin dört bir yanında
- 45 yıl, 20 saatte tersyüz olsun...
Akıllıların akılla açıklanamayan örgütlenmesini, ancak akla sığmayacak bir çılgınlık durdurabilirdi; Çanakkale ve Kurtuluş Savaşı’nın çılgınları, hortladı sanki 100 yıl sonra, 45 yılı 24 saate bırakmadan tasdiknameyi, halk tabiriyle ‘depdirnameyi’ tutuşturdu ellerine.
Mucit nesil vasatlaştırıldı
Türkiye’nin buluşlar yapacak, hastalıklara derman bulacak, uçaklar, trenler, gemiler, arabalar üretecek, nano teknolojiyle oyuncak gibi oynayacak, uzaylara gidecek akıllı nesline askeri darbe yaptırmış, bir gecede Türk tarihinin en azılı vatan hainlerine dönüştürmüşlerdi. Bilim adamı, mucit olacaklar askerleştirilerek vasatlaştırılmış, vasatlar, memlekete hiçbir faydası dokunmayan fitne-fesat peşinde bilim adamı yapılmıştı.

Hiçbir parayla satın alınamayacak bu akıllar, kendisine ve ülkesine hiçbir faydası olmayan bir uğurda imha edilmişti adeta. Darbe başarılı olamasa da yine de o akılları imha ederek kazanmıştı yaptıranlar.

Budanıyor keskin zekalar
Dünyayı idare etme sevdasındaki iradeler, hiçbir ülke ayırt etmeksizin bütün dünya üzerinde bir ‘vasatlaştırma’ işlemi yürütüyor. Televizyon, gazete, dergi, sosyal medya gibi kitle iletişim araçları, bazı sivil toplum örgütleri ve çalışma hayatı üzerinden yapıyorlar törpülemeyi. Aklı, onun işleyiş biçimi ve kapasitesine göre değil, işlerine yarayacak biçimde yönlendiriyor, çıkıntılık yapacak birçok keskin zekayı böylece buduyor, dünyanın en akıllısını bile idare edebiliyorlar ‘vasat’ akıllarıyla. Kaba ve sığ olan vasat fikirlerini, güç ile kapatıyorlar.

Türk devletinin kutup yıldızları olacak çocukları, tarihinde az görülür bir örnekle devletini yıkmaya kalktı. En akıllılar, en ilkel halleriyle ülkenin emniyetini, askeriyesini, istihbaratını, Meclis’ini bombaladı, halkına ateş etti, üzerinden tankla geçti. Bir saniye bile mi sorgulamadınız a efendiler, “Ne yapıyoruz?” diye? Bir saniye bile mi sorgulamadınız kimi düşman ilan ettiğinizi?

45 yıl çırpınmışız
Haşhaşiler cehaletinin kurbanıdır, bu akılla bu çağda, toprağına doğduğunuz, 45 yıl maaşıyla geçindiğiniz, ucuz imkanlarından yararlandığınız, yani ekmeğini yiyip, suyuyla bugüne geldiğiniz ülkenizde, bu çeşit bir ilkelliğe nasıl alet olabildiniz? Süper akıllarınızın vasatlaştırılmasını anlayamadınız da kalan zerre aklınızı niye yediğiniz kaba pislediniz? Anlaşıldı ki ayağımızdaki prangaymışsınız, sizin yüzünüzden, 45 yıl çırpınmışız biz uçabilmek için!

27 Temmuz 2016 Çarşamba

İÇİMİZDEKİ ÇILGINLIK DOĞRUYMUŞ YA



26.07.2016 Milliyet - Ankara Gazetesi


Gördüğüne inanamıyor insan, anlatsalar ‘şehir efsanesi, ara gazı’ dersin. Akıl dışı darbe girişimini bastıracak çılgınlıkta direndi Çılgın Türkler. Girişimcilerin çoğu, direniş karşısında hatasını büyütmek ya da vazgeçmek zorunda kaldı. Darbe girişiminden habersiz askerler, vatandaşı görünce ne olduğunu fark etti. Ele geçirildiği sanılan orduda, kalanlar yetti darbe makinesini bozmaya.

Darbecilere hoşgörü!
Bu arada Türkiye aleyhine çalışan ülkelerin cinnet seviyesi de anlaşılmış oldu. Çok geç kaldı, hatta sahteden bile eleştiremedi bazı ‘gelişmiş’ denen ‘demokrasi beşiği’ çok ‘hoşgörülü’ ülkeler. Yapa yapa darbe girişimcilerine ‘hoşgörülü’ davranılması çağrısı yapıyordu kendi ülkesinde silah patlasa olağanüstü hal ilan edenler.

Darbe gerçekleşmediği için üzüntüsünü saklayamayanlar vardı. Dünya çapında tanınan isimlerden, akla zarar yorumlar geldi. Ya arkadaş, bu gelişmişlik, bir yerden sonra kafa yapıyor herhalde, sarhoş gibi ne dediğini de bilmiyor siyasetçisi, akademisyeni, gazetecisi. Neyse sayelerinde, hangi ülkenin Türkiye’ye demokrasiyi layık görmediğini anlamış olduk. Saklama gereği duymayacak kadar da kabalar yani!
İki tankın üzerine yürüyen, altında kalan ve yaşayan adam Sabri Ünal
Güncel bir destan örneği
Hareket halindeki tankın önüne duranlar, altında kalmayı göze alan, kendisine doğrultulan namluyu eliyle kapatanlar... Açılan ateşe rağmen ilerlemeye devam eden, ateş altında yaralıları almaya çalışan, silaha pet şişeyle karşılık verenler... Kazan’daki gibi erişemeyeceği uçağı, helikopteri, hasat edilmemiş tarlasını yakarak engellemeye çalışan, çatıdan uçağa “İn” diye işaret eden, Polatlı’daki gibi füze rampasını lastiğini indirerek durduranlar... Anladığı anda silahın sahibi askeri, birliğinden çıkarmayanlar...
Tank düşünsün, indirmeyecektiniz sokağa!
Darbe girişimini ve şiddetini hala idrak etmekte zorlanıyoruz ama bu direnişin idraki, mümkün değil. Çanakkale ve Kurtuluş Savaşı’ndaki direniş destanlarının, güncel bir örneğine şahit olduk resmen. Dünyaya yine kötü örnek olmuş, başkasının lokmasını pervasızca önünden almaya çalışanlara yaklaşık 100 yıl sonra kabusu yaşatmıştık; “O kadar çelme taktık, o kadar darbe yaptırdık, geldiğimiz noktaya bak, başa döndük. Vallahi bu Türkler adam olmaz, kahr-ü bela!..”

Çocuklar sabahın müjdecisi
Destan, meydanlarda yazılmaya devam ediyor. Çoluk çocuk, genç ihtiyar meydanları dolduruyor, sabahlara kadar bayraklarını sallıyor, sonra o bayrağı üzerine çekip uyuyor orada. Meydanlarda bayrak altında sabah kadar saf ve duru yan yana uyuyan çocuklar, sabahın müjdecisidir bize. Onları aydınlık günlere uyandırmak da bizim görevimiz.
Su kadar saf ve duru çocuklar, Demokrasi Nöbeti'nde bayramlıklarıyla uyuyor..
Uçurumdan aşağı iteceklerdi
Rejimin değişeceğinden şikayet edenler, değişikliğin hasını hazırlıyormuş meğer. Meğer az gelişmiş ülkelere bile yakışmayacak, kabile devrini özletecek idare biçimi ve yaşam tarzını uygun görüyorlarmış bize. Değil tam tersine geri dönmek, uçurumdan aşağı iteceklermiş, bir Türkiye kalırsa kalanın da tırmanması zor olsun diye. 21’inci yüzyılda, dünyanın 17’inci ekonomisine uygun gördükleri vahşete bakın, başarılı olsa hazır sofraya konacaklar.

Duracak değiller elbette cinnetleri bu seviyeye gelmişse. Bu ülkede 90’larda başlayan ve özellikle 11 Eylül 2001’den sonra devletteki ve halktaki değişimi ve değişim isteğini, hala kavrayamayanlar var. 30-40 yıl öncesinin bakış açısıyla siyaset yapıyor, kendini aydın olarak tanımlayan birçok kişi, o dönemin kutuplaşmasına fikir üretiyor.

Uyuşmuş aydınlar
O kadar uyuşmuşlar ki devlet tarihimizin en vahim darbe girişimlerinden birini, ‘senaryo’ ve ‘tiyatro’ zannederek atladılar. Evet senaryo ve tiyatroydu ama senaryo bizden değil, tiyatrocular, yaşamımızı ters yüz edecek hışımla oynayacaktı oyunu. Okumuşların, aydınların göremediğini, beğenemedikleri halk gördü ama. O halkın çılgınlığı da hep böyle zamanlarda kendini göstermiştir zaten.

25 Temmuz 2016 Pazartesi

HER DARBEDE EN ÇOK ANKARA KAYBEDER



22.07.2016 Milliyet - Ankara Gazetesi


Yeni devletin rahmi, taze Cumhuriyet’in başkenti, tarihsizleşiyor, kişiliksizleşiyor, sanki herkes hırsını ondan çıkarırcasına hırpalanıyor. En çok da darbeler bozuyor, solduruyor, en çok darbeler kirletiyor Ankara’yı. Ülkenin Kurtuluş Savaşı’nı veren Gazi Meclis’i, göz nuru da vuruldu, milletin en dokunulmazına da bulaştırdılar kirlerini.

Emniyet gibi, adalet terazisi devrilen yargı gibi, çocuklarımıza gençlerimize kıyan eğitim sistemi, utanması kalmamış iş ahlakı ve kendi haricindeki tüm toplumsal dayanışmayı yıkan toplumsal yaşamı gibi elini neye dokunduysa çürütenlerin başarısız darbe girişimi, aslında silahlı kuvvetleri düşürdüğü durum ve milletin dokunulmazı Meclis’ine gösterdiği anlayış ile belki de başarıya ulaşmıştır.

Dokunulmaza dokundular
Onlara bu ateşi yaktıranlar ve sonra kendilerini de içine atanlar, amacına ulaşmıştır belki. Belki milletin kafasında yıkılamayan son dokunulmazlara dokundurarak, fitne ve şüpheyi halkının içine düşürmeyi başarmışlardır. 45 yıldır önüne çıkanı tüketen güveleriyle son dayanakların nasıl çürütüldüğünü, göstermek istemişlerdir belki.

Halkına acımasızca ateş ettirmiş, tank altında ezmiş, dokunulmaz kurumlarını bombalatmış, en yüksek kademe yöneticilerinin canına kast etmiş, mahremini ortaya dökmüş, peygamber ocağını birbirine düşürmüşlerdir. Darbe, belki de başarısız olan için değil ama yaptıran için amacına ulaşmıştır.

Bu yüzden gri başkent
Neredeyse 70 yıldır her askeri darbede kan kaybettiği için ‘gri’dir belki başkent. Önce ona vurur çünkü her darbe. Kimse yine önce onun iyileşmesi gerektiğine dikkat etmeden, ülkeyi iyileştirmeye kalkar. Halsiz başkenti, devletin merkezini ayağa kaldırmadan, ülkenin ayağa kalkacağı sanılır. Halkının gözünde ‘gri’ydi başkenti Ankara, benzi soluk, hastalıklıydı hep. Hep onu iyileştirmeden, ülke iyileşecek sanılıyordu.

Belki de meğer, iyileşmesi istenmiyormuş. Cumhuriyet’in, o koca koca ülkelerin karşısında canıyla malıyla dikildiği için başkentliği hak eden Ankarası, yavaş yavaş zehirleniyor, sonu yavaş yavaş hazırlanıyordu belki. 15 Temmuz akşamı, 16 Temmuz sabahı başkente yaşatılan dehşet, Genel Kurmay Başkanlığı, Emniyet, MİT ve en son Meclis’in vurulması, 70 yıldır hatta Cumhuriyet kurulduğundan beri söylenmek istenen son sözdü belki.
Ankara'da demokrasi nöbeti
İade edildi
Türk milleti ve devleti, bir kez daha iade etti o sözü. Birileri üzerinde etki yaratabildi mi bilmiyoruz ancak nihayetinde “Güvelerinle çürüttün, virüslerinle zayıf düşürdün ama o kadar da değil” dediler.
İstanbul Taksim Meydanı
En kızdıkları
En kızdıkları şeydir; dize getirememek. Kalleşlikten kalleşlik beğenirler o zaman. Hatta “müttefikimiz” bile der, önce sizi yıkmaya uğraşmakla başlarlar. Sözü iade ettik ama rehavete düşmemek lazım. En korktukları da Çanakkale ve Kurtuluş Savaşı’nda olduğu gibi, birliği ve dayanışması güçlü halktır. Siyasi partileriyle sivil toplum örgütleriyle farklı görüşten vatandaşıyla bir arada durabilen milletten çok korkarlar.
Ankara Kızılay Meydanı'nda demokrasi nöbeti
15-16 Temmuz darbe girişimini, yeni bir milada çevirmeli. Canları yitirdik, yaralılarımız, öksüz, yetimlerimiz var. Hepsine sahip çıkmalıyız. Başkenti yıkmaya kalktılar. Bu kez doğru yerden, önce Ankara’dan başlamalı, grilikten kurtarmalı, o elleri de bir daha bu kadar içine girecek cesareti bulamayacak şekilde, mutlaka kırmalıyız.